"life sometimes is unfair, but...."
I was walking one day in park just to relieve my angerness towards my mom for not buying me new pair of shoes. Its not that I don't have any single shoes. I have still my skechers. But due to the trend of fashion that my friends got a new cool pair of skechers, I would like to have one too. So I ask my mom to buy me a pair. Even if I know she didn't got her salary yet.

Then suddenly in the park, while watching the wide, calm ocean, I hear the children laughing. I automatically turned my head only to see a man in with no feet sitting on his wheelchair, giving candies to the children.

It's not his appearance that caught my attention but the smile on his face. All this time, I kept asking my mom to buy me a pair of skechers and I got mad when she refused. But here comes a man with no feet, happily enjoying his life. What a shame on my side....

-=XIII=-

Birheng Bundok

Noong araw , ang kagubatan ng Tulodan ay isang masaganang gubat. Puno ng sariwang prutas ang bungangkahoy. Maraming hayop ang maligayang naglalaro berdeng damuhan ng gubat. Ang ilog ay kasing linaw ng salamin sa linis na tahimik na tinitirhan ng mga isda. Sinasamahan ng nakakaaliw na huni ng ibon ang mahinang hihip ng hangin.

Napakasaganang gubat ika nga. Wala pang tao ang nakararating sa mala-eden sa ganda ang naturang pook. Kaya ito ay tinawag na birheng gubat.

Isang araw, isang mangangaso ang nangahas na pasukin ang gubat. Nasilaw ito sa paraisong ganda ng lugar. Habang naglilibot, isa-isa niya'ng pinitas ang mga bungangkahoy at tinikman.

Dahil sa pagod, napaidlip siya sa ilalim ng malagung puno. Pagkagising niya, nakaramdam siya ng sakit ng sikmura. Agad siya'ng naghanap ng madudumihan sa gilid ng ilog. Pagkatapos maglabas ng sama  ng loob, binuhat niya ang kanyang palaso upang umuwi dahil maplapit nang dumilim. Tinungo niya ang timog ng gubat ngunit sa kanyang pagkagulat, nagbalik siya sa tabi ng ilog. Ngayon naman, tinungo niya ang silangan. Papito-pito pa ito habang naglalakad. Napansin niya ang malagong puno. Nilapitan niya ito upang siguradohin ang isang bagay. Ito nga ang punong tinulogan niya kanina sa gilid ng ilog. Dumaan siya sa hilaga at kanluran ngunit pabalik-balik lamang siya sa kanyang pinanggalingan. Malapit ng dumilim na naababadya ng panganid. Umupo siay upang mag-isip kong anu dapat gawin.

Napadako ang kanyang paningin sa kanyang dumi. Agad siya'ng kumuha ng mga dahon upang doon ibalot ang kanyang dumi saka niya ito isinilid sa bulsa ng kanyang jaket. Habang naglalakad papuntang timog, waring nakakita siya ng liwanag patungo sa labassan ng gubat.

Tagumpay siay'ng nakalabas sa mahiwagang gubat. Ngumiti ito dahil isang aral ang kanyang natutunan na babaonin niya sa kanyang pag-uwi at ikikiwento nito sa mga anak na ipapasa naman ng mga ito sa kanyang magiging apo at sa susunod pang mga henerasyon.

Kaya hanggang ngayon, patuloy na lumalawak ang kwento g mangangaso.

-= XIII=-